Bobby Bland - Two Steps From The Blues (Duke 1961)

Το όνομα Robert Calvin Bland δεν μας λέει τίποτα, όμως το Bobby "Blue" Bland είναι αυτό με το οποίο έγινε γνωστός ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές της μαύρης μουσικής και με την υπέροχη βελούδινη φωνή του είναι ο κατά κύριο λόγο υπεύθυνος για την υπέρβαση και το γεφύρωμα των ορίων μεταξύ του blues και της soul.
Το "Two Steps From The Blues" που κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά του 1961 και το οποίο είναι ένα από τα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών σύμφωνα με το Rolling Stone, είναι το τέλειο δείγμα μίξης blues, gospel και Memphis soul μέσα από την φωνή του Bland και την καθοδήγηση του Joe Scott, του ανθρώπου που είχε αναλάβει τις τύχες της καριέρας του τραγουδιστή, στην παραγωγή.
Όπως έχουμε αναφέρει ξανά πως συνέβαινε με πολλά άλμπουμ του συγκεκριμένου είδους μουσικής έτσι και το "Two Steps From The Blues" είναι περισσότερο μια συλλογή τραγουδιών παρά ένα άλμπουμ με την σημερινή έννοια. Συμπεριλαμβάνει τραγούδια που είχαν ήδη κυκλοφορήσει σε singles από την Duke καθώς και τραγούδια που ηχογραφήθηκαν σε 2 διαφορετικές ηχογραφήσεις.
Πιο αναλυτικά : 5 singles που είχαν κυκλοφορήσει μεταξύ 1957-1960 I Don't Want no Woman (1957), I'm not Ashamed (1958), Little Boy Blue (1958), Lead on Me και το αγαπημένο μου  I'll Take Care of You (1959).
2 τραγούδια από την ηχογράφηση στις 3 Αυγούστου 1960  Cry,Cry,Cry και I've Been Wrong so Long ενώ δεν συμπεριλήφθηκαν στην αυθεντική έκδοση του δίσκου 2 τραγούδια από την ηχογράφηση αυτή,υπάρχουν όμως στην επανέκδοση του CD από την MCA.
ενώ τα υπόλοιπα από την ηχογράφηση 12 Νοεμβρίου 1960 Two Steps From The Blues, Don't Cry no More, I Pitty the Fool, I've Just Got to Forget You και St James Infirmary.
Το άλμπουμ εκτός από εμπορική επιτυχία γνώρισε και την αναγνώριση των κριτικών που το υποδέχθηκαν με θετικά σχόλια.
Βάζουμε την βελόνα στο πικάπ ή το cd και αφήνουμε την βελούδινη φωνή του Bland να μας ταξιδέψει..........

Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett (Atlantic 1966)

Λίγες μέρες πριν από τη δύση του 2012 και μετά από πολλούς μήνες απουσίας πίσω ξανά με ένα δίσκο από αυτούς που χαρακτηρίζονται εύκολα ως ένα μικρό "best of".
Αυτό βέβαια  συμβαίνει με αρκετούς δίσκους της εποχής ιδίως του συγκεκριμένου είδους και οφείλεται στο γεγονός πως τότε ακόμη οι δίσκοι LP δεν ήταν τόσο δημοφιλείς όσο τα singles, έτσι οι εταιρείες συμπεριλάμβαναν σε ένα δίσκο LP αρκετά τραγούδια, που είχαν κυκλοφορήσει σε 45άρια.
Κάτι άλλο που αξίζει να σημειωθεί είναι το γεγονός πως τα ίδια κομμάτια, ηχογραφούνταν από διαφορετικούς καλλιτέχνες την ίδια χρονική περίοδο. Αυτό οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός  πως οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα στις εταιρείες είχαν συνθέτες που έφτιαχναν κομμάτια και στη συνέχεια επέλεγαν τους τραγουδιστές που θα πουν τα συγκεκριμένα κομμάτια.
Το φαινόμενο αυτό συναντάται και στην Ελληνική Δισκογραφία ιδίως στο λαϊκό τραγούδι.
Για να έρθουμε στα του δίσκου του Wilson Pickett πάλι, πρόκειται για το 2ο Άλμπουμ του (είχε προηγηθεί το In the Midnight Hour το 1965) ηχογραφημένο  κατά ένα μέρος του στα περίφημα FAME Studios κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1966,θεωρείται ένα από καλύτερα soul άλμπουμ της Δεκαετίας του 60, και είναι αυτό που τον καθιέρωσε σαν έναν από τους καλύτερους soul τραγουδιστές.
 Ας περάσουμε στην μουσική..........

Land of 1000 Dances. Ηχογραφημένο στα FAME Studios μετά από προτροπή του αφεντικού της Atlantic Jerry Wexler με παραγωγή του ιδίου και του Rick Hall, με μουσικούς  τους session μουσικούς του στούντιο (εξαιρετικούς μουσικούς) έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του Pickett φτάνοντας στην κορυφή των charts το καλοκαίρι του 1966.
Πρόκειται για σύνθεση του Chris Kenner που κυκλοφόρησε και έγινε επιτυχία το 1962. Μάλιστα μέχρι  την κυκλοφορία από τον Wilson Pickett το κομμάτι είχε διασκευαστεί από 13(!!!) διαφορετικούς καλλιτέχνες με την εκτέλεση των Cannibal and The Headhunters να ξεχωρίζει μιας και εκεί ακούγεται το"να να να να να να" από τον τραγουδιστή του συγκροτήματος.

Something You Got.  Σύνθεση και αυτό το τραγούδι του Chris Kenner που κυκλοφόρησε το 1961. Δεσπόζει η κιθάρα του Steve Cropper (αν και λευκός από τους σημαντικότερους soul κιθαρίστες και μέλος ιδρυτικό των Booker T & The MG's).

634-5789(Soulsville USA). Ηχογραφήθηκε το Δεκέμβρη του 1965 και πήγε στην κορυφή των charts(Νο 1 στα R&B charts και 13 στα pop charts) την άνοιξη του 1966. Σύνθεση των Steve Cropper και Eddie Floyd ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του Wilson μιας και έπαιζαν και οι δυο παλαιότερα στο ίδιο συγκρότημα. Στην ηχογράφηση μαζί με  τον Cropper συμμετέχουν και μέλη των Booker T & The MG's ενώ στην παραγωγή εκτός του Cropper συμμετέχει και ο Jim Steward της STAX Records.

Barefootin' και Mercy Mercy. Το πρώτο πρόκειται για την μεγαλύτερη επιτυχία του Robert Parker που κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από δίσκο του  Pickett, ενώ το δεύτερο κυκλοφόρησε το 1964  από τους Don Covay & The Goodtimers με τον νεαρό Jimi Hendrix στην κιθάρα.

You're So Fine. Οι Falcons είναι το δεύτερο συγκρότημα στο οποίο συμμετείχε στην αρχή της καριέρας  του ο Wilson Pickett. Ηγετική μορφή του συγκροτήματος ο Eddie Floyd και μεγαλύτερη επιτυχία τους το You're So Fine το 1959 λίγο μετά την έλευση του Wilson. Εδώ δίνει την δική του ξεχωριστή ερμηνεία μιας και στην πρώτη εκτέλεση κάνει δεύτερα φωνητικά. Άλλωστε και στον προηγούμενο δίσκο του, διασκευάζει 3 τραγούδια των Falcons.

In The Midnight Hour. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Pickett και συμπεριλαμβάνεται στο ομώνυμο  άλμπουμ του 1965. Πρόκειται για σύνθεση του ιδίου και του Steve Cropper, στην ηχογράφηση εκτός από τον Cropper στην κιθάρα συμμετέχουν μέλη των Booker T & The MG's. Ο ήχος της  STAX  είναι  αναγνωρίσιμος μιας και στην παραγωγή συμμετέχει ο Jim Steward.

Το Άλμπουμ κλείνει το She's so Good to Me μια σύνθεση του Bobby Womack, που έκανε τότε τα πρώτα του βήματα ως συνθέτης μιας και ήταν περισσότερο γνωστός ως session κιθαρίστας, μετά από επιμονή του Wilson Pickett.


Καλή Ακρόαση.

Etta James

Τι να πρωτογράψεις σε κάποιες αράδες για την Etta....... Το ότι έφυγε μια από τις τελευταίες των Μοϊκανών, το ότι ήταν μια από καλύτερες φωνές αυτού που αποκαλούμε rythm'n'blues....................
Με την Etta James έχω μια ιδιαίτερη σχέση μιας και τις εποχές των πρώιμων έντονων μουσικών αναζητήσεων και ανακαλύψεων μου (τι ευτυχία που εξίσου έντονα αλλά πιο ώριμα συνεχίζεται ακόμη!) άκουσα για πρώτη φορά το I'd rather go blind. Η ερμηνεία της ήταν χτύπημα straight to the heart and soul (στην καρδιά και την ψυχή). Την ψυχή που είχε και περίσσευε, και την μετουσίωνε σε τραγούδι με αυτό το μαγικό τρόπο, όπως όλοι οι μεγάλοι μουσικοί και ερμηνευτές του είδους στο οποίο μεγαλούργησε......
Ανακάλυψη του Johnny Otis (συμπτωματικά έφυγε από τη ζωή 3 μέρες πριν την Etta)  στις αρχές του '50, ήταν αυτός που της έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα Etta James (Jamesetta Hawkins το πραγματικό όνομα) και την βοήθησε τα μέγιστα στην κυκλοφορία το 1955 του πρώτου της single που έγινε γρήγορα μεγάλη επιτυχία "Dance with me, Henry". Εδώ πρέπει να αναφέρουμε πως η Etta ήταν τότε μέλος του συγκροτήματος The Peaches (αρχικό όνομα The Creolettes).
Η απογείωση όμως ήρθε με την συνεργασία της με την Chess Records του Leonard Chess το 1960. Κυκλοφορεί η πρώτη μεγάλη της επιτυχία ως σόλο καλλιτέχνης, "All I Could Was Cry"το οποίο συμπεριλαμβάνεται  και  στο πρώτο της δίσκο "At Last!" που κυκλοφόρησε λίγους μήνες αργότερα το 1961. Από το δίσκο αυτό το κυκλοφορεί σαν single και το ομώνυμο κομμάτι γνωρίζοντας επιτυχία στα charts.Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο δεύτερος δίσκος "The Second Time Around" από τον οποίο ξεχωρίζω το "Seven Days Fool" (κυκλοφόρησε και σαν single με μεγάλη επιτυχία)  Οι επιτυχίες συνεχίζονται και την επόμενη χρονιά με την κυκλοφορία ενός ακόμη δίσκου  "Etta James Sings for Lovers" ενώ το 1963 μετά την κυκλοφορία μιας ακόμη μεγάλης επιτυχίας "Pushover"  κυκλοφορεί η συλλογή "Etta James Top Ten".
Το 1964 έχουμε την κυκλοφορία του πρώτου live δίσκου "Etta James Rocks the House" που ηχογραφήθηκε το Σεπτέμβριο του 1963 στο New Era Club του Nashville. Ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο οποίο παίρνουμε μια γεύση από την μαγεία και το δυναμισμό  που έβγαζε πάνω στη σκηνή...

Ακολουθούν 2 ακόμη άλμπουμ "The Queen of Soul" (1965) και "Call My Name" (1966), αρκετά προσωπικά προβλήματα και μια πτώση της επιτυχίας της για να φτάσουμε στα τέλη του1967 όταν μπαίνει και ηχογραφεί μετά από προτροπή του Leonard Chess στα περίφημα Fame Studios το 7ο της άλμπουμ. Κυκλοφορεί το καλοκαίρι του 1968 με το τίτλο Tell Mama το οποίο την επανέφερε στο δρόμο των επιτυχιών, με το ομώνυμο κομμάτι κομμάτι να κυκλοφορεί σαν single με b side το I'd rather go blind να γίνεται Top Ten επιτυχία, όπως επιτυχία στα charts γνώρισε και το Security του Otis Redding το 2ο single του δίσκου.
Ο θάνατος του Leonard Chess τον Οκτώβριο του 1969 την συγκλονίζει και η δεκαετία του '70 την βρίσκει να συνεχίζει τις επιτυχίες με την κυκλοφορία δίσκων και μουσικά να εντάσσει  funk και rock στοιχεία στον ήχο της, τα προβλήματα όμως με την ηρωίνη την οδηγούν το 1978 σε μια 10ετή αποχή από κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Επάνέρχεται το 1988 για ακολουθήσουν μια σειρά από άλμπουμ και μια καθολική αναγνώριση από την μουσική κοινότητα με μια σειρά βραβεύσεων. So Long Etta.......

Something told me it was over
When I saw you and her talkin'
Something deep down in my soul said, 'Cry, girl'
When I saw you and that girl walkin' around

Whoo, I would rather, I would rather go blind, boy
Then to see you walk away from me, child, no